Vertrek en aankomst (14-15/01/2010)

"Je geld, je broek of je leven..."

Mijn broek volge(ver)stopt met het grootste deel van het geld dat ik ingezameld had voor mijn project. Daarop een klein portefeuilletje, voor mocht ik nog dingen moeten betalen. Nog een paar telefoontjes en smsjes die me reeds eem veilige terugreis wensen alvorens ik vertrokken ben.

Mijn vlucht had al 1 uur en een kwartier vertraging waardoor ik langer bij mijn ouders kon zijn en minder lang zou moeten wachten in Casablanca. Na nog een laatste afscheidsfoto, -knuffel en -zoen verliet ik mijn ouders om alleen verder te gaan. De controle ging vlot en gelukkig werd ik niet gefouilleerd, want ik zag het niet zitten om mijn broek te moeten uittrekken in het geval ze het geld zouden voelen zitten.

Ik zat als een van de eersten op het vliegtuig en maar best ook: wat een handbagage brengen mensen toch allemaal mee? Het werd direct duidelijk dat ik en mijn ouders ons onnodig zorgen hadden gemaakt over mijn 10 kilootjes verspreid over mijn rugzak en de rol waar we wereldkaarten ingestopt hadden. Mijn rol heb ik dus snel achteraan in een bagagerek gestopt alvorens deze volgepropt werd met schoendozen en mini-valiezen.

Op het vliegtuig kregen we te horen dat, door een staking in Frankrijk (ofzo?) alle vliegtuigen (nog meer) vertaging zouden oplopen. Hierdoor zou het halen van mijn overstapvlucht nipt gaan worden, maar nog geen paniek.
Om 21u30 uiteindelijk kunnen opstijgen. Nog even de cliche foto genomen uit het ruitje waar ik zat. Vertrokken vanuit het meest verlichte land in de wereld, beseffende dat ik op weg was naar een plaats waarvan ik niet eens wist of er verlichtingspalen zouden staan.
Op het vliegtuig zaten verschillende Senegalezen, waardoor ik hierover al snel aan de praat raakte met mijn buurman. Hij kende het restaurantje 'Chez Mammy' van in N'Gaparou en deed zijn best om Vlaams te praten.

Om middernacht kunnen landen. Dit betekende: nog een half uur om mijn overstap te halen. Ik besefte dat dit nooit genoeg tijd zou zijn voor mijn bagage om overgeplaatst te worden. Ik bedacht al tientallen smoesjes om smel van het vliegtuig te kunnen geraken tot de stewardess het plaatselijke uur afriep en dit me deed beseffen dat Marocco blijkbaar een uur terug in de tijdzone ligt. "Oef", onnodig nerveus gemaakt, wat ik compenseerde door te blijven zitten tot ik op mijn gemak van boord kon gaan.

De Senegalezen hadden hun vlucht gemist. Ik kon doorlopen naar mijn gate waar de bewaker van de handbagage-controle me om mijn vluchtgegevens vroeg. Hij veroorzaakte bij mij een korte paniek door te zeggen: "Deze vlucht is pas morgen." waarop hij mijn "WABLIEF?!" hoogstwaarschijnlijk niet verstaan had. Ik snakte het ticket uit zijn handen en zag idd staan: 15 jan 2010. Nadat ik terug deftig kon gaan denken werd me duidelijk dat je vanaf 23u40 kon instappen maar de vlucht pas om 00u30 vertrok, wat de datum verklaarde. Het duurde even alvorens, de duidelijk nieuwe bewaker, me geloofde en mijn verhaal gecontroleerd had bij zijn collega's, maar ik kon uiteindelijk verder.

Aan de transfer waren nergens 'blanken' te zien, behalve dan de Marokkanen die vreemde geluiden maakten om mijn aandacht te winnen (war ze natuurlijk niet in slaagden). Ik merkte al snel dat ik gate 29 naderde. De meesten staarden me wat vreemd aan, voornamelijk de vrouwen inspecteerden me van kop tot teen en terug. De rol in mijn handen kreeg ook aandacht, omdat mensen het adres dat erop stond probeerden te lezen.Na een tiental minuten voegden zich nog twee mannen bij de massa.
Bij het boarden kwam plots een bende moslim-vrouwen aan die de wachtrij voorbijwandelden, onder de touwen door gingen en iedereen voorbijstaken tot aan de balie. De meesten keken hier niet van op, anderen lachtten, maar de meest verwesterde Nigeriaanse mannen protesteerden. Even vroeg ik me af wat zou gebeuren mocht ik me bij die gorde aangesloten hebben, maar ik was al snel blij dat ik mijn experiment niet had uitgevoerd want de dames mochten mooi wachten tot de laatsten.
Op weg naar het vliegtuig moesten we een boel trappen doen, wat voor sommigen (met hun kilo's handbagage) een probleem was. Ik hielp een wat ouder vrouwtje, terwijl haar reisgenoten alleen eens omkekenm, iets vertelden en naar haar lachten (of mss wel met mij)en verder liepen. Heel vreemd, want de vrouw was me heel dankbaar (en heeft me later nog geholpen ook!)

Op het vliegtuig bleek dat de stewars de laatste rij gebruikten om al hun overbodige materiaal op te smijten. Natuurlijk zat mijn zeteltje daar ergens onder die lakens en zakken verstopt. Toen duidelijk werd dat de stewards me hierover echt geen uitleg zouden gaan geven uit zichzelf en me daar maar lieten staan, besliste ik de rij ervoor in te palmen, die ik uiteindelijk volledig voor mezelf had.

Mooi op tijd in Lagos geland, mijn visa werd snel goedgekeurd en afgestempeld en ik werd door niets of niemand lastig gevallen, dus alles verliep perfect. Bij het halen van een karretje voor mijn twee zakken van elk 23 kg bleek dat ik 1 dollar moest betalen. Ik had nog geen geld gewisseld en keek begon te zoeken naar euro’s tot de vrouw die ik eerder had geholpen met haar bagage naar me toekwam en zei dat ze me zou helpen, omdat ik haar ook geholpen had. Iedereen keek wat vreemd naar wat er gebeurde, maar ik liep tevreden door met mijn karretje. Zakken kwamen tevoorschijn en mensen gingen weg. Uiteindelijk stond ik nog aan de band met een man en twee vrouwen. Na de vele geruststellende woorden bleek mijn bagage er toch niet bij te zitten. Ergens had ik het wel verwacht en het enige waar ik echt mee inzat was wanneer mijn zak dan wel zou aankomen.
Op weg naar het bureau van Maroc-air liep ik Ifi tegen het lijf. Ik legde haar de situatie uit en ze zei me dat ik mee moest gaan klagen naar het bureau, alleen duurde dat klagen wat te lang naar mijn zin en vulde ik ondertussen alle nodige papieren in en wisselde gegevens uit, terwijl de vrouwen hun boosheid probeerden te omschrijven aan de vrouw van Maroc-air. Mijn bagage zou de volgende vlucht meekomen en dat was morgen, same time, same place. Niets aan te doen, dus geen nut om je er druk in te maken.

Terug bij Ifi besliste zij dat ze mijn bagage zou ophalen de volgende ochtend en opsturen naar Owerri. Dat leek me een goed plan en zo kon ik verder naar Tante Madeleine.
Ifi nam me mee naar de locale luchthaven om er een ticket richting Owerri te kopen. Het koste me 17000NGN, das nog geen 80euro. De vlucht was om 10u, dus dat gaf ons de kans te gaan ontbijten. Ifi nam me mee naar een leuke plek waar je verschillende eetstandjes bijeen had met wat winkeltjes op het tweede verdiep, net een mini-shoppingcenter.
Daarna bracht ze me terug naar de luchthaven. Voor ik de gates binnenmocht werd ik gefouilleerd. Zoals verwacht keek de vrouw me vreemd aan toen ze mijn ingenaaide zakken voelde en vroeg me wat dat was. Ik zei dat het mijnj geld was, waarop ze vroeg om het te mogen zien. Ik wqs niet van plan geld uit mijn zakken te halen, maar plooide een van de zakjes over mijn broek terwijl ik haar zei dat ik alleen reisde, weg was voor drie maand en een mamier moest hebben waarop mijn geld veilig zat. De vrouw staarde me eventjes aan en ging daarna terug naar haar collega om verder te babbelen.
Door de regen werd mijn vlucht een uurtje uitgesteld, maar ik was al lang blij dat het maar dat was. Ifi had me al gewaarschuwd dat ze meestal een kwartier tot een half uur later vertrekken. De vliegtuigen waren tot mijn verbazing echte grote vliegtuigen zoals we die kennen, dus geen sportvliegtuigjes of versleten toestanden. Voor ik moest opstappen vroegen verschillende mensen me naar de rol en wat ik erin meedroeg. Uiteindelijk besliste een van de contolemannen dat het meemoest met de bagage, wat me maar belachelijk leek, maar ik liet ze hun gang doen. Na een veilige vliegreis en het oppikken van mijn ‘bagage’ kon ik eindelijk Owerri binnenwandelen. Tante wachtte mij er op samen met Ikena. Na een klein uurtje kwamen we aan bij het huis en de school. Aangekomem…