Mijn eerste weekend in Nigeria (15-17/01/2010)

"You are Welcome!"

Toen ik aankwam in het huis van tante besefte ik dat ik eigenlijk van niets of niemand last heb gehad. Mijn bagage was wel nog niet mee, maar dat kwam door de overstap in Marocco en stond los van Nigeria. Iedere Nigeriaan die ik tot nu toe ontmoet heb is vriendelijk en ik heb nergens geweld gezien en me geen enkel moment angstig gevoeld. Nigeria is dus in mijn ogen niet gevaarlijker dan eender welk ander (Afrikaans) land waar ik al geweest ben en ik voel me er hier erg op mijn gemak.

Voor we naar het huis gingen, wou tante me de school laten zien. Het was stipt 13uur toen we het domein opreden en school stopt dan op vrijdag. Gevolg: we reden daar binnen, draaiden een toertje rond terwijl alle kinderen staarden .

Tante's huis is een grote villa met veel kamers en gezamelijke ruimte's. Er wonen vele mensen in dit huis en ik werd nummer 10: 9 vrouwen en 1 jongen. Tante woont hier met haar twee dochters, Chioma (24) & Clara (26). Daarnaast onderhoudt ze nog 6 andere mensen De jongen heet Cassey, maar we noemen hem bij zijn Engelse naam: Anthony. Hij is 13 en zit in het eerste middelbaar van de New Laetere school. Een andere leerlinge is Otchechi, 15 jaar en zit in het derde middelbaar. Er wonen hier twee juffen van de school: Henrietta en Eukeria. Deze laatste heeftt een klein schattig dochtertje van iets meer dan een jaar. Tot slot woont Nnecca (20) hier, zij helpt het meest in het huishouden en studeert aan het volwassenonderwijs.
Chidi, tante's zoon, woont in een flat van de appartementsblok die hier op het domein staat. Hij heeft van het huis aan de straatkant (waar vroeger de knechten woonden) een sportbar gemaakt. Hij heeft verschillende tv's hangen en het heeft voor de moment veel succes door het voetbal.

Nadat ik mijn rugzak op mijn kamer ben gaan leggen, kreeg ik van Clara wat kleren. Gelukkig heeft ze ongeveer dezelfde maat, alhoewel ze hier wel moesten lachen met mijn 'achterwerk'. Later ging ik er op gaan letten dat de meeste Nigeriaanse vrouwen hier nog een fermere kont hebben, dus ik pas hier wel in het plaatje :).

Tante moet in beweging blijven en maakt graag een wandeling. Anthony gaat ook altijd mee en zo heb ik dus mijn eerste bezoek gebracht aan de buurt hier. Iedereen riep constant "Good afternoon" naar tante en ik werd verwelkomt met vele "you are welcome". De eerste keer had ik niet door waarom men "graag gedaan" tegen mij zei, stom, maar ik vatte het daarna gelukkig wel.

Zaterdagochtend vroeg Clara of ik met haar mee wou om de internetrekening te betalen. We reden naar een gebouw een paar blokken hier vandaan om daarna terug te keren.
In de namiddag wandelden tante en ik richting de school. Op die manier leerde ik ook alle mensen kennen die ik vanaf nu iedere werkdag zou gaan tegenkomen. Ik kocht ook mijn preventieve medicatie tegen malaria, maar dat ging niet zo makkelijk als ik dacht. Blijkbaar nemen de meesten hier niets preventiefs Het bleek wel zo dat er veel soorten preventieve middelen bestaan, maar geen enkele van deze had de correcte samenstelling. Ik koos dan maar diegene die er het dichts bij malarone aansloot, al heb ik eerst samen met de apotheker zijn ganse medische boek afgezocht om dat te vinden.
Daarna kocht ik hier een Nigeriaans nr. Dat is +2348038774450 (correct nr), al blijf ik ook mijn Belgisch nummer gebruiken om smsen op te ontvangen, omdat niemand daarvoor moet bijbetalen. Telefoontjes neem ik wel niet op, want daarvoor moet ik de grenskosten betalen, maar sinds ik hier op internet kan, ben ik dus op genoeg manieren bereikbaar.

Voor de rest wordt hier eigenlijk niet veel gedaan in het weekend, dus heb ik het huis leren kennismaken met 'Uno'. De kinderen vinden het een echt leuk spel en Clara en Chioma hebben al een tacktiek ontwikkeld. Ik geniet dus van de momenten wanneer ik ga wandelen of wanneer iemand ergens heen gaat.

Op zondag ging ik mee naar de mis van 7.30 uur. We vertrokken een beetje te laat, waardoor we niet echt goed zaten, maar ik amuseerde me wel door rond me te staren en de kinderen te observeren. Eentje van ongeveer 2 jaar had de schattigste lach die ik ooit gezien had en ze droeg precies een mini-trouwkleed, echt super lief. Het koor van deze kerk was niet echt spectaculair, maar tante zei me dat ze me eens zou meenemen naar een van de betere koren. Tante kiest voor deze mis omdat hij het minst lang duurt, maar een uur en half. Chioma gaat naar een dienst die ongeveer 3 uren duurt.

Voor mijn bagage was er wel wat loping. Ifi zou ze in Lagos op een bus plaatsen, maar die doet er zo'n 20 uren over om in  Owerri toe te komen. Toen we gingen kijken of mijn bagage toegekomen was, moest Clara de mannen wijsmaken dat ik haar schoonzus was omdat ze mij niet gerust gingen laten tot ze mijn naam en gegevens hadden. Alhoewel ze eigenlijk ook nog vriendelijk waren, waren dit de eersten die wat moeilijker deden. Toch kon ik de ene zak die reeds toegekomen was oppikken. Mijn andere zak was niet mee omdat de bus blijkbaar vol zat. Niet erg, zolang hij maar zou aankomen...