Week 3 (30-31/01 + 1-5/02)

"I will cut your hair."

30 januari = verjaardag mama = 52 jaartjes jong!

Zaterdag ben ik gaan winkelen met Clara en Adako. We deden enkele klerenwinkels, een juwelier en een supermarktje. Ik stond versteld van wat ze eigenlijk allemaal ter beschikking hebben. Het supermarktje was misschien wel wat duurder dan langs straat, maar je had veel keuze en alles stond binnen (uit de zon). Grappig was vooral al de producten om een blekere huid de creëren, terwijl in Europa die rekken juist vol staan met bruinen-zonder-zon e.d. Ik kocht er cornflakes, omdat ik wat variatie wil voor mijn ontbijt. Het brood hier smaakt erg naar melkpoeder en heeft een soort vanille-achtige smaak. Het is wel lekker, maar ik ben niet gewoon iedere dag hetzelfde brood te eten. (Wie kan me dit verwijten?)

31 januari = verjaardag oma! Proficiat

Zondag kozen we om naar een andere mis te gaan, deze duurt ietsje langer, maar het koor is mooier. Toen ik net neerzat, kwamen twee misdienaars naar tante toegelopen en zeiden tegen haar: “Sorry Mama, but this is not allowed!” Voor ik goed en wel wist waarover ze het hadden, ging tante al volledig in de verdediging: “Are you going to send her back home? Back to Brussels?” Blijkbaar waren broeken niet toegelaten in deze kerk. Terwijl de misdienaars tante er van probeerden te overtuigen mij naar huis te laten gaan om me om te kleden, besloot tante als ze dit deden, ze haar nooit meer zouden zien in deze kerk. Ondertussen zei ik geen woord. Eerst en vooral omdat ze zich tot tante richtten en ten tweede omdat tante goed genoeg haar mannetje kon staan zonder mij. Uiteindelijk werd beslist dat ik de hele mis moest blijven zitten, zodat het niet zou opvallen dat ik geen rok aan had. Ookal vroeg ik me af wat ze zouden doen moest ik toch naar de communie gegaan zijn, toch wou ik geen rellen starten. Achteraf zei tante: “Ik zou toch gegaan zijn.” Grappig : assertiviteit zit blijkbaar in de familie.

Maandag voelde ik me niet in mijn ‘element’. Om de een of andere reden wou mijn lichaam precies niet meewerken terwijl mijn maag juist goed aan het werk was. Ik ben niet naar school gegaan, maar ben thuis gebleven om te rusten en schoolwerk voor te bereiden. ‘s Avond kwam Chidi mij de band-leerkracht voorstellen. Hij zou woensdag audities houden en kinderen selecteren om de instrumenten te bespelen. Hij heeft ervaring met het bespelen van verschillende instrumenten en zal per instrument twee leerlingen kiezen.

Dinsdag kroop ik met mijn studenten voor de eerste keer in mijn eigen nieuwe lokaaltje. Ik heb er een degelijke bureau waar zowel ik als de leerlingen plaats hebben om te schrijven. Doorheen mijn raam heb ik zicht op de speelplaats van het middelbaar.

In de namiddag ben ik langsgegaan om zowel in het lager als het secundair ‘reclame’ te gaan maken voor mijn clubs. Veel leerlingen waren enthousiast, maar ik besefte dat velen onder hen het waarschijnlijk de volgende dag al zullen vergeten zijn.

Woensdag was een beetje chaotisch, omwille van de audities voor de band-instrumenten. Ik had afgesproken een klein half uurtje te helpen, zodat ik om 14.30uur mijn blokfluitles kon starten, want blijkbaar ging de muziekleerkracht er vanuit dat ik opnieuw zijn les zou overnemen. Ik hielp de kinderen die voor piano auditie kwamen doen, terwijl de band-teacher mensen voor de drum zocht. Na een klein kwartier viel de elektriciteit weg, waardoor er geen auditie meer gedaan kon worden voor de piano en de gitaren. Ik liet zo’n 30 van de ongeveer 40 wachtende leerlingen terugkeren naar hun eigen clubs en vroeg hun een klein uurtje later terug te keren. Ondertussen ging ik naar mijn eigen club. Dit keer had ik 13 leerlingen, dus 6 nieuwe. Niet veel, maar door al de chaos van de band-auditie die dan nog eens samenliep met de opstart van de French-club van Chidi had ik niet meer leerlingen verwacht. Chidi’s French-club is een groep studenten die zullen deelnemen aan een acteer- en danswedstrijd, waarbij onze school verschillende jaren achtereen Nationaal Kampioen geworden is.

Nadat ik een klein uurtje les aan het geven was, kwamen enkele studenten terug om te zeggen dat ze auditie wilden doen. De elektriciteit was nog steeds niet terug, maar er stond wel opnieuw een enorme rij studenten aan mijn lokaal. De zang- en muziekleerkracht kwam naar mij en vroeg me om samen de zangers te begeleiden. Om het te doen met de middelen van het moment liet ik mijn blokfluit-studenten de zangeressen (inderdaad, jammer genoeg enkel meisjes) begeleiden. Sommige meisjes hadden een klare duidelijke stem, maar geen enkele kon zich volledig geven. Ze zongen enkel voor zichzelf, maar niet voor het ganse lokaal. Gelukkig kan daaraan gewerkt worden en ik besloot toen doorheen de volgende weken aparte audities te organiseren, en ook jongens aan te spreken.

Donderdag was het Clara’s verjaardag. Kristofer en ik hadden echt geen enkel idee wat we Clara cadeau konden doen, dus besloten we ijs te gaan halen als dessert voor ‘s avonds.

In de namiddag stond ik verstelt van het aantal leerlingen die voor het koor kwamen. Ik denk dat er ongeveer 60 kinderen in het klaslokaal stonden, waarvan jammer genoeg een groot deel teruggestuurd moesten worden naar hun vorige club-keuze. Omdat ik dacht dat Chidi de hal zou gebruiken, gingen we naar de bibliotheek. Achteraf bleek de hal toch vrij te zijn, dus sprak ik met Chidi af dat we elkaar in het vervolg op de hoogte zouden houden. Na de kinderen stemopwarming en buikspieroefeningen te geven, startte ik met het aanleren van het lied ‘Oh happy day’. Ik had de tekst op voorhand in het groot uitgeschreven, zodat het voor iedereen zichtbaar was. Ik deelde de groep in twee: de eerste rij zou de lead-stem op zich nemen, de achterste de achtergrond stemmen. Al schijnt het dat Afrikanen goed zijn met ritme, ze zijn ook enorm goed in het vervormen van ritme zodat het hen uitkomt. Het was het moeilijkst om de kinderen duidelijk te maken dat ze enkel een van de twee stemmen moesten volgen. Daarna moest ik vooral werken aan het behouden van een ritme, omdat de tweede stem vooral de neiging had gewoon na te zingen wat de eerste stem deed. Ik had de kinderen vorige week al gewaarschuwd over het feit dat iedereen moet meezingen en meewerken, maar toch zag ik opnieuw enkele onaandachtige gezichten. Ookal geloof ik erin dat iedereen de kans moet krijgen zijn talent te ontwikkelen, toch merk je snel wie het beste met de lessen voor heeft en wie er is omdat ze niet weten wat ze anders zouden moeten doen.

In Nigeria is de gewoonte dat verjaardagen thuis gevierd worden en als iemand iets te vieren heeft moet deze persoon koken. Clara maakte voor ons een heerlijke maaltijd klaar en als verrassing was Chioma van school teruggekeerd. Jammer genoeg waren de ijsjes ondertussen milkshakes geworden, maar toch genoot iedereen ervan.

Vrijdag had ik voor de eerste keer een ‘doorbraak’ met mijn leerlinge Patience. Ik gebruikte met haar mijn Uno-kaarten om haar de kleuren te leren herkennen en benoemen. De eerste keer dat ik dit met haar deed, duurde het vrij lang voor ze het snapte en bleef ze fouten maken. Dit keer kon Patience alle kleuren sorteren in vier stapeltjes en ze corrigeerde zichzelf bij een vergissing. Het benoemen van de kleuren lukt haar nog steeds niet, maar het feit dat ze verschillen ziet betekend voor mij al heel veel.

Na school ging ik met Adaco mee naar een kapperssalon. Adaco had haar vlechten uit haar haar gehaald en verschillende producten gebruikt om het te versterken. Ze wou het nu laten brushen. Het salon was een kleine ruimte van zo’ 2,5 op 3 meter. Hier in Nigeria hebben zo goed als alle vrouwen valse extensions in hun haar. Om de 2 a 3 weken halen ze die er terug uit om daarna een nieuw kapsel te kiezen. Tante zegt dat vrouwen hier liever nog een maaltijd overslaan dan met onverzorgd haar rond te lopen. Wanneer het eigen haar lang genoeg is, laten kinderen en vrouwen het invlechten of ze draaien het op met een soort zwart plastiek draad die eruit ziet als rubber. De meeste vrouwen hier hebben ook een synthetische pruik, echt haar is hier onbetaalbaar. Je kunt niet bedenken hoeveel manieren er hier bestaan om haar te vlechten, maar ik moet hier vooral oppassen voor Adako, want ze meent mijn haar te komen afknippen als ik slaap om er een pruik van te maken.