Week 7 (28/02-5/03)

“Uncle, send them to another club if they can’t sing!”

De repetitie die ik op zaterdagnamiddag ging houden, ging niet door doordat er geen elektriciteit was. Gelukkig gaat het nieuws hier snel en wisten de kinderen dit al eerder dan ikzelf. Toen ik terug naar de school ging om iets uit mijn lokaal te halen, begon het te regenen. Ik vond het zalig om in de regen terug naar huis te wandelen. De regendruppels zijn hier groot en zwaar, maar ook warm.

Zondag loste ik de laatste mankementen op van de computer en konden we terug gewoon het internet gebruiken.

‘s Avonds ging ik met Clara iets drinken bij Chidi en op weg terug naar huis zaten Adaku en Henrietta in het gras voor het huis te babbelen. Clara en ik gingen er gaan bijzitten en babbelden mee. Toen uncle Sonny zijn auto kwam parkeren met zijn muziek volle bak begon Adaku te dansen en sleurde Clara er in mee, die op haar beurt mij mee sleurde. Zo stonden we daar allemaal in het maanlicht te dansen en te lachen tot tante Madeleine ons kwam halen om te komen eten.

Maandag was Chiameziam terug op school. Hij was ziek geweest en veel vermagerd, maar hij zag er daardoor wel beter uit en leek wat jonger. Zijn moeder kwam me opzoeken en gaf me een tros grote bananen. Ik was super blij, want meestal plukken ze de bananen hier als ze nog klein zijn en soms smaken ze dan minder rijp.

‘s Avonds was het opnieuw wafel night en terwijl Clara haar wafels aan het bakken was, vroeg ik auntie Adaku of ik haar laptop mocht gebruiken om foto’s mee online te zetten. Ik probeer zo vaak als mogelijk te doen, maar ook met haar laptop gaat het nog steeds zeer traag.

Dinsdagochtend ben ik met tante mee gegaan naar de ochtendmis. De priester in de kerk waar tante meestal gaat is een Indiër en heeft het typische accent in zijn Engels. Na de mis zijn we naar de supermarkt Maris geweest, aan de overkant van Destiny.

Op school had ik een afspraak met auntie Sylvia. Zij heeft verschillende kinderen in de school, maar haar jongste heeft een vertraagde ontwikkeling. Hij is meer dan een jaar en kan nog maar moeilijk zelfstandig lopen. Ook heeft hij tot sinds kort altijd zijn hoofdje laten hangen, zoals boorlingetjes dat doen. Ik heb Sylvia wat oefeningetjes getoond die ze met haar zoontje kan doen. Ik besef dat dit buiten mijn gebied is, maar door wat ik vorig jaar gezien en geleerd heb op mijn stage weet ik dat alledaagse bewegingen gestimuleerd kunnen worden door ze gewoon vaak te trainen en herhalen. Ik kon niet veel doen, maar Sylvia was toch heel blij.

Na school kreeg ik van tante het nieuws dat Maria’s man (Kris) beslist had dat ze meneer Ogbonna niet nodig hadden, maar dat hij een neuroloog voor hen moest zoeken. Het voelde alsof ik een slag in mijn gezicht kreeg. Tante doet alle moeite van de wereld om Maria te helpen in het vinden van een huis en zou alles doen om dit gezin te helpen, maar bij iedere oplossing die wij bieden vinden zij een ander probleem. Twee maand terug had de vader mij gevraagd zijn dochter te helpen, als bij wonder vinden we een logopedist met ervaring en dan plots is hij niet meer nodig? Voor mij was het genoeg, vanaf nu zou ik me enkel nog zorgen maken om het kind, want uiteindelijk is de school er voor de kinderen. Als ik Maria zou zien zou ik haar mijn teleurstelling duidelijk maken en de man mocht mij zijn idee over hulp aan zijn dochter dan eens opnieuw uitleggen.

Woensdag wou ik met band van start gaan, dus de audities moesten ophouden. Ik verwittigde de band teacher dat hij moest gaan kiezen tussen zijn muzikanten en zangeressen, want uiteindelijk zou hij er de volgende maanden mee moeten samenwerken. Alhoewel ik hem verschillende keren vroeg goed te luisteren en een keuze te maken tussen de (vooral meisjes)stemmen, was ik het die de kinderen het lokaal moest uitsturen. Voorbij mijn lokaal liepen constant leerlingen en toen de zoveelste mijn les kwam verstoren vroeg ik haar me mee te nemen naar haar leerkracht. De drama-club had veel succes, maar de juf stond er alleen voor en ik kon begrijpen dat het moeilijk was haar autoriteit te behouden, maar kinderen constant je lokaal in en uit laten wandelen is voor iedereen storend.

Vandaag was ook de verjaardag van auntie Henrietta en ik had voor haar een taart besteld bij Clara. Caramel-cake om precies te zijn en heerlijk was het. Al was ik waarschijnlijk een van de enigen, aangezien Nigerianen niet echt zoete-monden zijn.

Donderdag vertelde Adaku me dat ze in het weekend naar Abuja zou gaan. Niet wetende waar dit lag, vroeg ik of ik mee mocht. Aan haar reactie zag ik dat het niet dichtbij was en ze het dus niet over een road-tripje had. Abuja is de nieuwe hoofdstad van Nigeria en ligt op minder dan een uurtje vliegen van Owerri. Ik legde me haar situatie uit en het leek me nog steeds interessant om mee te gaan, dus stelde ik het voor aan tante.

Vrijdag boekte ik men vlucht naar Abuja en ondertussen had uncle Chidi er ook voor gekozen om mee te gaan. Hij kon het uitstapje wel eens gebruiken en ging volgens mij ergens ook mee als een zekerheid voor mij.

‘s Avonds kwam de broer van KC op bezoek. Een jongen van mijn leeftijd die rechten studeert aan dezelfde school waar uncle Chidi gestudeerd heeft.

Vrijdag is ook nog steeds spelletjes avond, maar het is ondertussen nog maar 1 keer gebeurd dat we een ander spel dan Uno gespeeld hebben. Iedereen is er zot van.

Foto’s op http://s809.photobucket.com/albums/zz11/yentllelle