Week 9 (13-19/03)

“Flog them”

13 maart = gelukkige verjaardag Nonkel Cis!

Zaterdag werd ik vroeg in de ochtend gewekt door een kanonschot dat de feesten van Akwakuma opende. Na even langs te gaan bij de French club, had ik in de namiddag repetitie met mijn koortje. Ik leerde hen ‘No Air’ aan, maar het ging wat minder vlot dan andere nummers omdat het ritmisch en melodisch eigenlijk niet zo simpel in elkaar zit. Toch waren ze blij met een meer hedendaagser liedje dat ze allemaal kenden.

Zondag heb ik de ganse ochtend bezig geweest met foto’s up te loaden met de laptop van Adaku. Na tientallen pogingen en uren wachtten,lukte het toch om de Abuja-trip er op te zetten. Ook boekte ik via het internet mijn vlucht terug naar Lagos, op 30 maart om 11.55 uur. Ik zou er tot 2 april bij Ifi verblijven en Lagos dus nog enkele dagen kunnen ontdekken. Doordat ik zo vroeg op voorhand geboekt heb, kwam de vlucht maar op 6.000 NGN uit (ongeveer 27 euro), dat is 11.000 NGN uitgespaard dan wanneer je in de luchthaven zou betalen. ‘
s Namiddags namen Adaku en Clara me mee naar Concorde Hotel. Dit is het hotel waar Ruth en Ilya verschillende keren kwamen zwemmen, maar ondertussen krijg je zelfs geen toegang meer als buitenstaander tot de buitenbar met zicht op het zwembad, zonder te betalen. Daarom gingen we een eindje verder naar een ander hotel ‘All seasons’. Daar dronken we iets bij het zwembad iets, maar de volume van de muziek stond zo hard dat we elkaar amper konden verstaan.
Eens terug in huis, vertelde tante ons dat we uitgenodigd waren bij de headmistress van de lagere school. Een super gezellige dame die altijd rondloopt met een aanstekelijke glimlach. Voor de anglicaanse kerk was het namelijk mother’s day en doordat het thuis bonen waren om te eten, was ik blij met het bord rijst met kip dat ik daar aangeboden kreeg. Tante en ik eten meestal brood als het bonen zijn, want ze hebben een vreemde smaak en geur die wij niet zo lekker vinden.

Toen ik me maandag klaarmaakte om te repeteren met de jongeren van het middelbaar, kwam de muziekleerkracht binnen om te zeggen dat hij even de keyboard wou gebruiken. Hij zei dat hij met een deel kinderen een lied wilde voorbereiden voor mijn vertrek. Vrijdag 26 maart zijn de examens voor de kinderen afgelopen en wil tante met de school afscheid nemen van mij. Tot zover was de inhoud dus nog een verrassing (maar nu jammer genoeg eentje minder, haha).
Over de middag ging ik met uncle Damien naar Oceanic bank om mijn ticket te gaan betalen. Doordat ik on-hold geboekt had, moet je binnen de 24 uren betalen. Een vriendelijke werknemer hielp me bij het verwerken van de storting en zo moest ik niet lang wachten voor alles in orde was. Toen ik hem een kleinigheid wou geven om hem te bedanken, weigerde hij. Maar ik zei dat ik het hem wou geven omdat hij het voor mij gemakkelijk gemaakt had en snel had doen verlopen, dus liet ik het liggen op zijn bureau.

Dinsdag had ik vroeg gedaan met mijn werk op school en doordat ik me tegen de avond begon te vervelen, ben ik naar Chidi’s bar geweest. Daar bestelde ik een bordje frietjes, maar het duurde dit keer bijna een uur voor ik ze te zien kreeg. Uncle Chidi had er ook plantene bij besteld, waardoor ik vol zat voor die avond.

Woensdag wou ik met de jongens die voor uncle Chidi’s French club dansen, gaan repeteren, maar ze zeiden dat er waarschijnlijk geen gebruik meer zou gemaakt worden van hun danskunsten. Jammer, maar ik zette toch maar wat muziek op en liet hen doen waar ze zin in hadden. Emanuel, die ook een van de dansers is, zei dat ze dachten dat ik ging blijven tot hun competitie voorbij was. “When is your competition?” vroeg ik. “In October.” Vele kinderen dachten dat ik voor een jaar op de school zou blijven, dus het was niet de eerste teleurstelling die ik te horen kreeg. “We will miss you, auntie.” zei Emanuel. Super om zoiets te horen en ik had het volledig niet verwacht, want deze jongen is een van de leidersfiguren op de middelbare school en heeft dus een imago te beschermen, dacht ik.
Toen ik voor de band club iets wou gaan kopieren aan de overkant van straat, kreek ik op mijn terugweg gegrilde plantene aangeboden van de auntie die elke dag gegrilde jam maakt. Een paar kraampjes verder vertelde ik mijn telefoonkaart-verkopende-auntie dat ik binnen een goeie twee weken zou vertrekken. Na een korte babbel bood ze me mango’s aan van haar buurvrouw en hier zeg je geen neen (en zeker niet tegen de mango’s hier).
Rond twee uur kwam auntie Clara me halen en zei dat de voetbalmatch zou starten. Het lager (Chidi’s team) speelde tegen het middelbaar (met de Twilight-outfit’s). De kinderen waren heel blij met de voetbal tenue’s en vele leerkrachten kwamen mij bedanken. Ookal waren de shirts met lange mouwen en wat aan de grote kant voor de meeste kinderen, toch droeger ze er bijna allemaal nog een shirt onder. Ik liet mijn club voor een groot half uurtje meekijken naar de match, maar rond half drie wou ik toch beginnen repeteren. Ondertussen kreeg ik van een meisje een zak met wortelen, die ze me van de primary headmistress moest geven. Zoals gewoonlijk kreeg ik mijn jongens weer makkelijk mee als mijn meisjes, maar uiteindelijke kwam iedereen toch opdagen. Nadat de band-teacher een zoveelste kerk-nummer aan de kinderen had aangeleerd, begon hij te merken dat de kinderen niet enthousiast zongen. Daarop kon ik het niet laten dan hem te vragen of de kinderen dit nummer wel wilden zingen. Ik zei hem dat ik geen probleem had met de nummers die hij hen aanleerde, maar dat hij moest leren een evenwicht te vinden tussen moderne muziek en gospels. Ik zei ook tegen de kinderen dat ze moesten leren hun mening zeggen, welke nummers ze wel en welke ze niet graag zingen. Club-time moet serieus blijven, maar dat betekent niet dat het niet leuk kan zijn.
Tussen het repeteren door, kregen we te horen dat het lager van het middelbaar gewonnen had, wat een grote teleurstelling was voor het middelbaar. Alhoewel het volgens de meesten toch verdient was, want het lager speelde beter samen dan de oudere.
Een uur na schooltijd kon ik mijn lokaal sluiten. Chidi kwam na de match langs om te zien welke vooruitgang de kinderen reeds gemaakt hadden, maar gaf net als ik dezelfde opmerking dat hij binnenkort eens iets moderns wou horen. Tegen 17 uur kon ik mijn lokaal sluiten om naar huis te gaan.
Donderdag was er maar weinig opkomst voor de repetitie tijdens de pauze. Achteraf kreeg ik te horen dat de directrice kinderen taken had gegeven, waardoor de meeste jongens van het koor niet konden komen.
Met Patience ging het deze keer ook minder vlot. Ze weigerde te spreken en deed zeer koppig en onbeleefd. Toen het te veel werd, moest ik haar straffen. Ik besloot haar tegen de muur te zetten, maar ze vond het zelf leuk. Gelukkig ging de glimlach na enige tijd van haar gezicht toen ik haar eventjes negeerde en uiteindelijke begon ze toch mee te werken. Op weg terug naar haar klas, kwamen we verschillende personen tegen die haar groetten, maar ze liep gewoon verder. Na haar telkens terug te roepen en te weizen op het feit dat ze altijd haar auntie’s en uncle’s moet groeten (want dit is nu eenmaal Ipbo-culture), deed ze het. Bij het passeren van het schoolbureau, zag ze haar moeder zitten. Ze ging naar binnen zonder iemand te groeten terwijl iedereen haar een goeie middag wenste. Ik vertelde de moeder wat gebeurd was en zei dat ik Patience moest slaan. (Floggen zoals ze hier zeggen. Dat is de kinderen een tik geven op hun achterwerk met een stok.) Ik sla niet, en dat weet iedereen in de school. Ik word er misselijk van als ik het een leerkracht zie doen, ookal is het eigenlijk verboden in de school.
‘s Namiddags bleef ik met de musicclub van het lager in een gewoon klaslokaal, omdat de hal boven bezet was. Confortalbel was het niet, maar het gaf me de kans hen de volgende strofes van Amazing Grace te laten overschrijven.

19 maart = verjaardag Tim! Proficiat neefje! (Of moet ik nu neef zeggen? :) )

Vrijdag begonnen de examens voor het middelbaar. Toen kwam tot mij het bessef dat ik net mijn laatste week achter de rug had, want niemand had me er eigenlijk op gewezen. Tijdens de examens kan ik mijn studenten niet lastig vallen, dus ik zal hen nog een laatste keer laten repeteren volgende week zaterdag, voor ik vertrek, want de maandag erna was er geen school en op dinsdag zit ik op mijn vlucht richting Lagos.
Na school zijn tante Madeleine en ik op bezoek geweest bij de zus van Monica (Paul’s vrouw). Vicky is een zeer aangename moeder van drie kinderen die ons zeer hartelijk welkom heette in haar huis.


Foto’s op http://s809.photobucket.com/albums/zz11/yentllelle